H.V. de Cirkeltijgers

Na de eerste uitwedstrijd sinds lange tijden vorige week, was het deze week alweer tijd voor een nieuwe thuiswedstrijd. Helaas had de ACLO bedacht dat er geen zaal voor ons gereserveerd was, en moesten we uitwijken naar de sporthal in de Wijert, waar concurrent V&S hun wedstrijden speelt. Ook de aanvangstijden waren aangepast, zodat iedereen op zondag iets langer in zijn/haar bed kon blijven liggen.
De voorbereiding deze keer was niet optimaal. We zouden met een groot aantal teamleden op zaterdagavond een drankje gaan doen in de stad. Dat grote aantal werd steeds kleiner en uiteindelijk zaten alleen Anne, Gea en ik in het Damsterdammertje. Ewoud was er deze keer niet bij, dus de kans dat we veel te veel zouden drinken was ook een stuk kleiner.
Om kwart over tien op zondag stond het ontbijt klaar bij Anne B. Na thee, broodjes, mooi gesneden plakjes ei, optimel en beschuit met muisjes vertrokken we richting de sporthal om onze concurrenten te bekijken. V&S speelde tegen SVWW en verloor dit. De avond ervoor had Actief Kl. (dat klinkt zo leuk als je dat uitspreekt!) al verloren, dus dat gaf de CT’er hoop.

Onze wedstrijdtafel was ook topfit, het ene deel kwam rechtstreeks van een overdrachtsweekend, de andere helft was ruim op tijd in de sporthal, dus dat beloofde veel goeds. Het begin van de wedstrijd begon niet echt snel, het algehele tempo in de eerste tien minuten was ook wel extreem traag te noemen. Misschien dat de wedstrijdtafel daarom besloten had om maar eens een goed gesprek met elkaar te beginnen en zo een tijdstop te missen... Om dat soort acties te voorkomen, bedachten we dat het wel slim was om wat snelheid in de wedstrijd te gooien. Dat werkte en de ruststand was 15-7.
In de tweede helft gingen we verder. Er werd lang niet gescoord door onze tegenstanders en door ons gelukkig wel.
De wedstrijdtafel was in de tussentijd ook ergens overgenomen door Bas (zoals ze bij Studio Sport zouden kunnen zeggen: ‘en nu live naar de Wijert, waar Bas voor ons klaar zit met het commentaar’). De scheidsrechter was het niet echt eens met het commentaar van Bas, en dus was zondag 13 december een mijlpaal in het leven van Bas: voor het eerst in zijn leven werd hij weggestuurd bij de wedstrijdtafel...
Nadat de scheids het aantal tijdstraffen van Suus in deze wedstrijd tot twee had opgehoogd, kregen we het weer voor elkaar om de wedstrijd niet echt lekker af te sluiten. Balverlies, onrustig spel, gemiste kansen, weinig scherpte in de verdediging... Je kent dat wel.
Het ons opgelegde verschil van tien punten werd helaas ook verspeeld. Het werd 22-13, wel dik gewonnen, maar het had nog steeds beter gekund.

Volgende week zondag wacht de koploper van de eerste klasse op ons in Klazienaveen, waarbij we hopen dat onze ontmoeting hun tweede nederlaag van dit seizoen zal zijn. Zou best een mooi kerstcadeau zijn...
Aangemeld door Joja

Jaja, toch nog maar even een verslagje over de wedstrijd in Emmen. Komtie!

Met Sinterklaas net achter de rug, waren veel mensen richting thuisthuis gegaan om de nodige gedichten aan te horen en cadeaus te krijgen en te geven. Vanuit alle hoeken van het land reisden teamgenoten naar Emmen. De treindelegatie die vanuit Zwolle (of vanaf Mariënberg, dat kende niemand...) richting Emmen ging, besloot om het cadeau van Marijke P CT meteen te testen en begon tijdens de wachttijd met Saboteurs. Tijd vloog voorbij en voordat we het wisten stonden we al in de sporthal om te handballen.
Onze tegenstanders bleken ook af en toe ook aan een gezellige drinkvoorbereiding te doen. En het zijn natuurlijk geen studenten meer, waardoor iemand (na de avond ervoor één fles wijn te hebben genuttigd) vijf minuten voor de wedstrijd toch nog maar even naar de wc rende om alles eruit te gooien. Daarop vroeg Anne verbaasd: ‘Wat, om 4 uur ’s middags nog!?’, waarna wij haar fijntjes wezen op de treinreis van vrijdagmiddag waar Anne B’s maag zich ook nog even omdraaide...

Na de belofte dat onze tegenstandster het veld wel schoon zou houden, begonnen we met een gerust hart aan de wedstrijd. Van te voren waren we er nog niet van overtuigd dat we zouden kunnen winnen, maar toen ergens halverwege de eerste helft bleek dat we met 7-3 voor stonden, hoopten we wel op twee puntjes. E&O kwam echter steeds sterk terug en in de rust stonden we denk ik één punt voor (maar het kan ook best zijn geweest dat we net achter stonden... ).
Ook de tweede helft verliep zo. Wij stonden voor, zij kwamen sterk terug, zij stonden iets voor, het werd weer gelijk. In de laatste minuut scoorden zij de 17-18. Gelukkig hadden we nog ongeveer 20 seconden, waarbij Marijke een punt redde voor de CT en vanaf de hoek de gelijkmaker erin knalde (als ze die had gemist, hadden we haar waarschijnlijk ook in Emmen gelaten hoor! Maar nu was ze de held van de wedstrijd ).

Uiteindelijk wel een terechte stand. We hadden kunnen winnen, maar net zo goed kunnen verliezen. En als je ons vooraf had verteld dat we gelijk zouden spelen, hadden we daar waarschijnlijk direct voor getekend. Tevreden met een leuke kijkwedstrijd (werd gezegd...) en een leuke wedstrijd om te spelen (vonden we zelf) en met een punt uit Emmen werden we door onze tegenstanders naar het station gebracht.
Nootje voor de dames van E&O; Ik weet dat jullie zo af en toe de CT-site bezoeken. Mochten jullie dit lezen; nog een keer bedankt voor het ritje naar het station!

Een korte kijk op de wedstrijd tegen Hurry Up heeft weinig zin meer, aangezien we zondag van ze gewonnen hebben...
Aangemeld door Joja

Na het drama van vorige week was iedereen gebrand om revanche te nemen tegen Hurry Up. Pablo was deze keer beter op tijd dan het vorig weekend want nu maakte hij tenminste nog de tweede helft mee. De wedstrijd begon zoals de gemiddelde tegenstander altijd tegen ons begint. Het ging vliegensvlug en we stonden al gauw 6 doelpunten voor mede door een aantal snelle tegenaanvallen. In het tweede deel van de eerste helft zakten het niveau ietsje terug waardoor Hurry Up langzaam dichterbij kon komen. Na een ruststand van 14-10 in ons voordeel bleef het verschil nog zo’n 20 minuten 4/5 doelpunten. Het scoren ging minder mede veroorzaakt door een wisseling van keeper bij de tegenpartij, die er uiterst opmerkelijke technieken op nahield, maar achterin was de verdediging dusdanig dat Hurry Up niet dichterbij kon komen. Op het laatst zag Hurry Up dat ze niet meer konden winnen en zodoende konden wij uitlopen tot 26-18. Wij bedanken dus Hurry Up voor de vier punten die ze in de Wijert achterlieten.
Aangemeld door Gomes

Onder het motto ‘Donar uit, altijd lastig’ vertrokken we ’s ochtendvroeg richting het oosten des land. Deze keer speelden we zonder Laurens omdat hij nog in Sinterklaas gelooft en op 6 december de cadeautjes dus voorrang hebben. Pablo was ook niet van de partij omdat hij van zijn weekendscharrel niet wegmocht en Davor was nog steeds geblesseerd. Een hoogstaande pot van Donar 2 tegen Combinatie zorgde bij ons voor de broodnodige inspiratie: kon het nog slechter? Deze vraag werd al gauw beantwoord. Met skippybal, zonder hars maar vooral door het volledig gebrek aan inspiratie ging de wedstrijd geheel aan ons voorbij. In de eerste helft kwamen de passings niet aan en werden de vrije kansen onbenut gelaten. Achterin was het ook niet echt soepel waardoor het bij rust 14-9 stond. De tweede helft leek het om te keren maar die twee minuten waren eerder een droom dan werkelijkheid. Door 4 snelle breaks stonden we al weer snel met 18-10 achter en werd het tijd voor een veredeld oefenpotje. Zowel Donar als wij hadden er eigenlijk geen zin meer in en bij een eindstand van 25-15 besloten we maar te kappen. Het publiek met Erik, Manon, Gijs en de ouders van Marijn en de vader van Marco bleek dus niet echt het juiste moment te hebben uitgekozen om het team te aanschouwen. Maar ach ja, gelukkig hebben we de foto’s nog.
Aangemeld door Gomes

26/11/2009
Na een vliegensvlugge pasta-maaltijd (voor de zekerheid maar wat extra peper door het gehakt gegooid) kon de rit naar ten Boer beginnen. De helft met de bus, de andere helft met de immer betrouwbare bolide van wedstrijdtafelzitter Geert. Geerts bolide werd door navigator Bas feilloos naar de Tiggelhal gedirigeerd.

Onze goede voornemens: op tijd vertrekken, zodat we alle tijd hebben om ons rustig om te kleden en ons eens flink warm te lopen en schieten, pakten helaas verkeerd uit. We stonden voor een dichte sporthal. Dan nog maar even de warmte opzoeken in de bolide van Geert. Gelukkig is zijn bak van alle gemakken voorzien: slaapzak, verdwaalde etensresten, 5 paar schoenen, kampeergerei, sinasflessen en zelfs een heuse drive-in disco show. Dus de laatste hits (van lang geleden) werden opgezet, de volumeknop werd opengedraaid en de knipperlichten gingen aan, waardoor het wachten een gezellige aangelegenheid werd. De busgangers hadden het minder goed voor elkaar. Zij moesten het doen met kou, stilte, regen en de aanblik van een op en neer deinende, stomende Volvo.

Ruim een half uur later kwam dan eindelijk de redder in nood: de man met de sleutel van de sporthal en niet te vergeten de kantine. Zodat Bas eindelijk van een kopje koffie kon genieten. En wij niet veel daarna aan de wedstrijd tegen S.V.W.W. konden beginnen.
Aangezien op moment van dit schrijven de wedstrijd al weer zo’n anderhalve week gelden is en ik bovendien ook al oud en vergeetachtig word, weet ik me er nog bar weinig van te herinneren. Enkele flarden die nog boven komen drijven zijn:
- SVWW was een mix van jong en oud..
- We misten 5 van de 6 penalty’s (hoezo penaltysyndroom?!?)
- Doordat we maar 1 wissel hadden kwamen we er achter dat onze conditie nog best een oppepper kan gebruiken (Of lag het aan de drank van de avond ervoor?)
- De ruststand was 8-13.
- De 2e helft kwamen we nog enigszins terug, maar we verloren helaas toch met 14-16.
- Ondanks het verlies was de coach best tevreden over het getoonde spel.

In de kantine vond Gijs het nodig om een bierflesje kapot te laten vallen. (Zijn reactie: ‘die Heineken-flesjes zijn ook te klein om goed vast te kunnen houden, met een Grolsch-flesje was dit nooit gebeurd’.)
Ondergetekende vond dat er nog niet genoeg scherven waren en stootte dit kapotte flesje vervolgens dus nog maar een keer van de tafel.
En nu maar hopen dat deze duizenden scherven ons de volgende wedstrijd (tegen koploper Aeolus) heel veel geluk brengen.

Omdat wij van mening zijn dat je ook nederlagen best mag vieren, besloten we de avond voort te zetten in de 9e cirkel. Hier kwamen we (hoe toevallig!  ) nog een paar verdwaalde zondagschaapjes tegen. Ergens vroeg in de ochtend kwamen we tot de conclusie dat nederlagen vaker gevierd moeten worden.
Aangemeld door E-M

Sinds de Sint in ons land is,
Liepen we nog geen enkel punt mis.
Exito pakten we, al was het maar net,
En ook FHC heeft het tegen ons niet gered.

Bij onze wedstrijd tegen Erica,
Was de coach van Apollo ook al da.
Inzichten en tactieken werden gejat,
Maar heeft dat ook echt nut gehad?

Zaterdagavond werd geknutseld of gedronken,
Jaja, Jolien was redelijk beschonken.
Iedereen deed zondag mee, behalve zieke Marleen,
Dus bijna compleet stonden we klaar voor Apollo 1!

Verhalen gaan snel; het bleken rokers, dus geheid,
Hadden ze geen lucht meer over voor de wedstrijd.
Helaas bleek toch al snel,
Dat wij niet scoorden, en zij deden dat wel.

Nadat we met 3-0 achter kwamen te staan,
Besloten we er maar eens echt voor te gaan.
We liepen in, en kwamen langszij,
En aan het eind van de eerste helft waren we ze ook al voorbij!

De tweede helft begon voorspoedig,
Maar al snel werden we overmoedig.
Apollo kwam terug en de voorsprong verdween,
Maar vechten kunnen tijgers als geeneen!

Dus we bleven knallen en breaks rennen,
- Een echte tijger laat zich nooit kennen… -
Na een tussenstand van 9 – 9,
Hebben zij weinig kansen meer gekregen.

Ook lang niet al onze kansen werden benut,
En het publiek heeft vast vaak gedacht ‘ach gut!’
Om er wat clichés van Henk in te gooien,
‘Hou afstand, blijf spelen en ga niet klooien’.

Door toch nog wel enkele doelpunten te maken,
Wisten we Apollo uiteindelijk te kraken.
14 – 9 was de eindstand,
En met een totaal van 9 uit 7 zijn we in de top 3 beland!

We hebben redelijk wat punten gepakt op de ACLO,
Hopelijk doen ze ons in Emmen er ook twee cadeau.
E&O 3, je kunt makkelijkere tegenstanders verzinnen,
Maar met de Sint aan onze kant gaan we vast winnen!
Aangemeld door Joja

Afgelopen weekend moesten we tegen de mannen uit Stadskanaal, die bekend staan om hun betere fysieke werk. De gemiddelde speler is namelijk II bij II, maar daarvoor waren we zeker niet bang. De hele wedstrijd was vol spanning (en soms lichtelijke frustatie bij Jahn II), maar geen van beide kon van elkaar weglopen. Het score-verloop ging van II doelpunten voorsprong tot II doelpunten achterstand. In het begin was Davor erg in vorm en scoorde hij aan de lopende band. Na 15 minuten raakte hij echter in de aanval geblesseerd en kon hij niet meer spelen. Op dit moment is het nog steeds afwachten hoe ernstig het is, maar we hopen dat hij na de kerst weer zijn intrede kan doen. De wedstrijd ging echter door en we konden goed bijblijven, mede doordat Jahn II enkele II minuten kreeg. In de laatste minuut kregen zij nogmaals II keer II minuten, maar gingen we toch met een achterstand van II doelpunten het veld af (11-13). De eerste II minuten van de IIde helft profiteerden we van het gebrek aan spelers en kwamen we gelijk. Daarna ging de wedstrijd volledig gelijk op en was het totaal niet duidelijk naar welk team de winst ging. Het was jammer dat enkele vrije kansen niet benut werden, maar zo hielden we wel ouderwets de spanning erin. In de laatste seconden van de wedstrijd, keepte Matthieu een bal, blokte Toon de daarop volgende bal die uiteindelijk door Sandro werd opgevangen. Hij besloot snel de keeper te lobben over een afstand van 30 meter en het verschil was dan ook II doelpunten (23-21). De II puntjes bleven dus ook dit weekend weer mooi in Groningen.
Aangemeld door Gomes

Na het nipte verlies tegen de koploper stond een belangrijke wedstrijd tegen een degradatie-kandidaat op het programma. Deze keer stond er geen Ree, maar Haas op het menu. Maar omdat niemand weet hoe een koe een haas vangt, is dat voor een tijger al helemaal moeilijk in te schatten. De tegenstander was namelijk niet bekend bij ons en we moesten dan ook uitgaan van onze eigen kracht. Voor PJ zat er nog een extra tintje aan de wedstrijd omdat hij tegen zijn oude club speelde. We begonnen de wedstrijd slap en stonden al snel 0-2 achter. Ja, we gingen het onszelf weer duidelijk onnodig lastig maken. Voorin scoorden we de eerste helft te weinig, waardoor Hazewind bij kon blijven. Het grootste probleem was de linker opbouwer, maar toen we die eenmaal onder de controle hadden, konden we, mede door de steeds beter wordende Marco, de score van Hazewind beperkt houden. Met een kleine voorsprong gingen we dan ook de rust in (8-7). In de rust werden we op scherp gesteld door Tijs en we kwamen er goed uit. De eerste 10 minuten kregen we geen doelpunt tegen en konden we uitlopen tot 11-7. De daarop volgende 10 minuten bleef het verschil rond de 3-4 doelpunten hangen (13-10), maar daarna was de wedstrijd gespeeld. We liepen snel uit tot een verschil van 7 punten door goed afgeronde doelpunten. Daarna verslapten we zelf en konden we de score niet meer uitbouwen mede doordat Hazewind nog snel drie doelpunten scoorde. Op het laatst scoorde Toon ook nog zijn eerste doelpunt en viel hij juichend op de grond. O nee, het werd (helaas?) afgekeurd. De volgende aanval nam hij wel revanche met een vlammend schot in de linker benedenhoek. PJ wilde dit ook proberen, maar hij raakte helaas het plafond.
Maar de haas wist ons niet te onglippen en het werd uiteindelijk tot op het bot opgegeten.
Aangemeld door Gomes

De wedstrijd van vorige week was nog niet echt een succes te noemen, dus werd het nu toch echt wel tijd voor wat beter spel van onze kant (dat wordt elke keer gezegd ja, maar nu waren we er echt van overtuigd!). Tijdens de training donderdag liep het zoals het moest. Handbal leek heel simpel en als het zondag zo zou gaan, zou elke tegenstander te kloppen zijn.
Toch bleken Friezen geen eenvoudige tegenstanders te zijn. De midweek liet even zien wat een echte midweekuitslag was (ik geef het toe, we dachten vorige week dat 11-9 in de buurt kwam, maar met een 6-6 gelijkspel heeft de midweek ons gigantisch overtroffen...) en we hoopten dat het tijdens onze wedstrijd tot wel iets meer doelpunten zou komen.

De voorbereiding blijkt toch altijd een belangrijk onderdeel te zijn van de wedstrijd, dus laat ik dat deze keer ook maar even bespreken. Na de training donderdag, die rond elf uur wat laf eindigde in de kantine, hadden we twee dagen zonder CT-feestjes. Natuurlijk kan een echte tijger niet zonder een biertje/wijntje op de vrijdag of zaterdag, dus werden er wel wat alcoholische versnaperingen genuttigd. Marleen besloot om brak en lichamelijk uitgeput (goh, waarvan zou dat zijn?) op de ACLO te verschijnen en ook Janieke had weinig slaap gehad. De rest was natuurlijk vroeg op bed gegaan om een zo optimaal mogelijke wedstrijd te spelen (echt! (A)).

De wedstrijd begon voorspoedig. Met tempo, mooie combinaties en strak-en-lekkere ballen speelden we de eerste twintig minuten best lekker. De laatste tien minuten zakten we wat in, waardoor we FHC even het idee gaven dat ze nog kans maakten op de overwinning. Dat hoort ook een beetje bij onze tactiek natuurlijk, en in de rust besloten we om de tweede helft te spelen zoals we gedaan hadden in de eerste tien minuten van de wedstrijd.
Dat lukte redelijk, hoewel het scoren uit overspel-situaties (ja, klopt, het heet officieel geen overspel, maar bij ons wel...) nog niet echt goed ging. Een tijdlang werd er zelfs niet gescoord en dat zorgde wel voor wat bezorgde kopjes. Gelukkig werd daarna weer de score geopend en vochten we door tot een verdiende overwinning, die ook echt als overwinning voelde. Eindelijk weer eens!

Voor details over de wedstrijd zelf moet je natuurlijk niet het wedstrijdverslag lezen (daar waren jullie hopelijk al achter, toch?). Vooral de verhalen over gewonnen wedstrijden kun je beter live van één van de zondagdames horen!
Volgende week is het tijd voor Apollo. Gezellig weer op de ACLO, dus publiek is van harte welkom! Owja, heren, er mag gezongen worden..!
Aangemeld door Joja

Onze voorbereiding bestond deze keer uit heel veel samen zijn en daarbij ook veel drinken. Het teamuitje was zeker voor herhaling vatbaar (al weet ik zeker dat sommige dames de hoofdpijn van the-day-after wel willen overslaan). Suus en Leo (en dan vooral de eerstgenoemde) lieten ook alvast even zien hoe het vooral niet moet in een team… Ook de vrijdagavond was zeer geslaagd en er werd door sommigen (vooral de eerstgenoemde van het eerder genoemde team) flink geoefend op coooola links en coooola rechts.
De zaterdag verschilde bij iedereen van uitslaapdag tot bus-en-trein-reisdag en van drankdag tot geheelonthoudingsdag. Ook nu lukte het bijna iedereen om op tijd te zijn en na de nabesprekingen van donderdag en vrijdag en de teambespreking, begonnen we deze keer met weer een echte keepster op doel aan de wedstrijd.

De eerste helft... Tja, ook na een week (ik weet het, ben wat aan de late kant met dit verslag... Hoewel... het grootste gedeelte van het verslag was al af, behalve het handbalgedeelte.) weet ik weinig meer te vertellen dan ik had gekund een paar minuten na de wedstrijd. Dus in het kort: Anne werd neergehoekt, Exito was ruw, het liep niet echt lekker...
De ruststand was 5-5 (wat een vijven… Maja, er was dan ook nog niet veel te vieren… (Slechte grap, i know)). Zelf waren we nog niet echt blij over het gespeelde spel en dat kon het publiek ook niet zijn. De wedstrijdtafel werd zelfs af en toe in slaap gesust, waardoor ze een tijdstop van de scheids even over het hoofd zagen.
In de tweede helft ging het nog niet echt veel beter. Zij werden hoe langer hoe gemener, de scheids floot niet voor alles waar hij wel voor had kunnen (of moeten?) fluiten en daardoor raakten wij afgeleid en konden we niet echt in ons spel komen.
Balverlies heeft nog steeds een te groot aandeel in onze wedstrijden, dus daarom bij deze **gratis af te halen, tijdens de trainingen deze week, maar in ieder geval voor de komdende wedstrijd; balverlies. Wij kunnen er niets meer mee…**

Gewonnen, dus twee punten, maar nog steeds niet echt een overwinningsgevoel. Hopelijk volgende week beter!
Aangemeld door Joja