H.V. de Cirkeltijgers

Drama in de opbouw naar de tweede Heren Midweekwedstrijd van het seizoen, een week die zich laat omschrijven als een ware thriller. Een doemscenario dat door de lichthartigen niet gelezen moet worden. Huiver!

Zoals inmiddels wijd bekend bestaat de Heren Midweek-selectie dit seizoen uit maar liefst elf spelers. Dit is uiteraard niet echt een verrassing, als je nagaat dat we met ons sprankelende spel de afgelopen seizoenen aardig wat hoofden hebben doen draaien. Waar we ook onze kunsten vertoond hebben, er zijn overal aanbiddende zieltjes gewonnen. Er kan simpelweg gezegd worden; Mannen willen ons zijn, en vrouwen willen ons. En sommige mannen willen ons ook maar ja, neem ze het eens kwalijk.
Wij zijn de James Bond's van deze handbalwereld, zo blasé en suave dat het een kunst is. Wij doen dingen waar de meeste mannen enkel van dromen, en maken daarbij iedereen wild van verlangen. Maar zoals bekend heeft het zijn van James Bond ook nadelen. Men maakt niet alleen maar vrienden. Soms, ja heel soms... Spannen vijanden samen om je ten gronde te brengen.

Zo ook in de aanloop naar de wedstrijd tegen S.G.V. Blijkbaar hadden Russische olieconglomeraten zich samengevoegd bij verscheidene Arabische sjeiks om ons ervan te weerhouden onze topplek in de competitie vast te houden. Het was ze vroeg duidelijk wat voor vlees ze in de kuip hadden, en dat ze voor een schier onmogelijke opdracht stonden. Want hoe stop je een tegenstander af, die zo indrukwekkend en inspirerend is als onze Heren Midweek? Die vraag zullen ze zichzelf ontelbare malen hebben voorgelegd, tot een door duister omgeven stem, achter in een hoek van de vergaderruimte met het ongure voorstel kwam om dit spel op de man te spelen. Zonder weerga of enige getoonde scrupules werd besloten dat ze, gezien het onmogelijk was de spelers als eenheid te stoppen, de Heren Midweek stuk voor stuk moesten uitschakelen.
En daar begon een ware slachtpartij...

Tijdens een routinevlucht in zijn C-180 gevechtshelicopter, een week voor de wedstrijd, werd Gijs door een onbekend toestel vanuit het niets neergeschoten. De laatste transmissie vanuit de cockpit was dat hij de controle verloren had en neerstortte. Volgens de laatste data zou hij uit het toestel zijn geparachuteerd, maar ten tijde van de wedstrijd was er nog niets over hem bekend.

Twee dagen later werd Niels in een hinderlaag gelegd toen hij terug naar huis liep vanuit de stad. Een ME-bus vol terroristen stopte abrupt voor hem en negen zwaarbewapende aanvallers sprongen op Niels teneinde hem te overmeesteren. Hij wist er vijf neer te slaan door brute kracht, maar een onbewapende, onvoorbereide Niels delfde uiteindelijk zelf het onderspit. Op de wedstrijddag zelf was zijn locatie nog onbekend.

Met nog vier dagen te gaan werd ook Ruben en route aangevallen. Tijdens een rit door zijn Heimat werd hij in zijn dikke Mercedes van de weg af gereden door een vijandig voertuig. Hij was niet bij machte om de verrassingsaanval te ontwijken en belandde in een totaal onverwacht en vrij uniek diepe kloof langs de weg. Ooggetuigen zagen de wagen ontploffen op de bodem, maar Ruben zelf werd niet gevonden.

De dag erna trof het lot onze andere Duitser, Jannis. Op een feest werd hij gedrogeerd met vierentwintig pullen bier, waarna hij het bewustzijn verloor. Ooggetuigen stellen dat de medische hulpdiensten heel vroeg aanwezig waren en net zo snel weer waren verdwenen. Wat er met Jannis gebeurd was werd duidelijk toen, na enig navragen, hij niet geregistreerd stond in enig naburig ziekenhuis. Ook hij was ontvoerd.

Het wantrouwen was bij de Heren Midweek inmiddels gewekt. Dit waren geen toevalligheden! Het kon niet anders of dit waren doelgerichte aanslagen op onze sleutelkrachten. Van de elf commando's die ons team rijk is, waren inmiddels vier krachten uitgeschakeld. Drie van onze topscorers van de afgelopen seizoenen, en de topscorer van de vorige wedstrijd. We hielden een spoedvergadering om onze zorgen omtrent de situatie kenbaar te maken. We wisten dat we op onze tenen moesten lopen de komende dagen, nu we nog genoeg spelers hadden om de wedstrijd mee in te gaan. Naar de verloren spelers moest uiteindelijk gezocht worden, maar dat kon niet voor de komende wedstrijd, daarvoor was het gevaar te groot. Als we gelijk hadden, zou een overwinning op S.G.V. de vrijlating van onze spelers bespoedigen. Daarbij wisten we dat onze eenheden voldoende training gekregen hadden om zich uit elke situatie te vechten. Wij zijn ninja's. Maar we konden niet naar ze op zoek, nu anderen nog naar ons op zoek waren. We konden niet nog meer verliezen verdragen.

Er waren inmiddels nog slechts twee dagen te gaan voor de wedstrijd, maar de spanning was overal voelbaar. Ogen die ons vanachter kranten bespiedden, mannen die heimelijk communiceerden met - ja, met wie? - hoeveel manschappen werden ingezet om aan onze zegereeks een halt toe te roepen?

Ruud bleek een onvolgbare schaduw. Dit wisten wij allang. Hij is linkshander, en die snapt niemand. Alleen andere linkshanders, en die hadden ze niet. Dag na dag wist hij de vijand te ontlopen, en kostbare informatie in te winnen over het hoe en wat van onze vermiste lieden. Deze informatie zou van onschatbare waarde blijken voor Mark,die in een verhitte achtervolging geraakte toen hij, tijdens zijn rijles, door dezelfde wagens aangevallen werd die dagen ervoor Ruben te pakken kregen. Maar Mark wist hun werkwijze ondertussen, en kon ze ontlopen.

Iain had zich al geprofileerd als meester van de vermomming; de ene dag is hij handballer, dan is hij korfballer, dan weer scheidsrechter. Hij bleek ongrijpbaar voor de spionnen, en kon zodoende in betrekkelijk weinig gevaar naar de wedstrijd toe leven. Ook Geert wist van de kaart te verdwijnen; hij trok zich in deep cover terug in de bossen van Zuid-oost Drenthe, en kon uit de vijandelijke vizieren blijven tot het moment van de wedstrijd.

Zo bleef het zevental intact tot op de wedstrijddag zelf, toen bij verzamelpunt Alfa niet iedereen kwam opdagen. We misten onze Spaanse inbreng, en hadden nu niet genoeg spelers. Gelukkig hadden we een groot contactenbestand van reservisten, die stuk voor stuk hun mannetje stonden in en buiten het veld. Jeroen en Marco, twee gelouterde veteranen, wisten al spoedig onze linies te versterken. Coach Steffie werd ingeschakeld, om de onderlinge linies op elkaar af te stemmen, zoals ze al zo vaak voor ons gedaan had - steeds met geweldige resultaten. Maar de vraag bleef waar de twee Latino's waren. Tot opeens de noodlijn ingeschakeld werd, en via gecodeerde boodschappen doorkwam dat onze twee Spaanse agenten in een hinderlaag gedreven waren. Ze kwamen terecht in een shoot-out met enkele tientallen zwaar bewapende huurlingen, en werden teruggedreven in een hoekje van Den Haag. Ze wisten niet hoe lang ze het uithielden, nu hun munitie op dreigde te raken. We wisten dat we een belangrijk besluit moesten nemen, en dat volgde unaniem. Thomas, onze demolitie-expert, zou ze uit de brand helpen en de assistentie bieden die de Spanjaarden nodig hadden. Hij is het meest ervaren met de zware kalibers en zou koste wat kost de situatie redden.

Dit betekende echter wel dat we geen zeven spelers meer hadden. We hadden bijna geen tijd meer, gezien de wedstrijd al over een uur was. Wat we echter wel hadden, was een laatste redmiddel. Wanneer alle hoop bijna verloren is, en je de wanhoop nabij bent, is er altijd nog hij. Onze eigen John Rambo. Hoewel hij geen deel meer uitmaakt van onze eenheid, en al een hele tijd niet meer actief in het veld is geweest, bleek hij nog net zo scherp als toen hij zijn schoenen het laatst had aangetrokken: Uilke moest zijn rentree maken in dit slagveld.

Zo vertrokken we richting Slochteren, waar we de wedstrijd met 7 spelers aangingen, tot grote verbazing van de tegenstanders. We hebben ze de hele wedstrijd lang alle hoeken van het veld laten zien, waarbij ze genadeloos werden afgestraft. De ruststand van 5-8 was het eerste teken aan de wand dat S.G.V. zich met krachten had bemoeid die hun pet te boven gingen. In de tweede helft lieten we alle voorzichtigheid varen en vernietigden we de Slochterse tegenstand. Uilke liet zien dat hij nog lang niet uitgeteld was, door vriend en vijand te verrassen met een koprol achterover. De tweede helft was Slochteren gebroken, en wisten ze maar 3 keer het net te vinden.

Toen de eindstand van 8-15 uiteindelijk werd aangetekend, lagen ze biddend om genade aan onze voeten, met de belofte dat alle vijandigheden zouden worden afgebroken, en de vermiste spelers werden hersteld. Dus was dit uiteindelijk toch weer een succesvolle missie voor onze heren Midweek; de trots en het aanzien van de Cirkeltijgers. Als je ze op straat tegenkomt, wees dan niet bang om je bewondering, affectie en liefde te tonen.

Aangemeld door bucken

De eerste November was de dag waar veel mensen naar uit hebben gekeken; De grote dag, de wederopstanding van de ingeslapen Goden van de Heren Midweek. Van heinde en ver zijn de offerdiensten en gebeden verhoord en die kwamen de reeds verloren gewaande opperwezens ten gehore. De toorn des midweeks werd helemaal ontvlamd toen celestiale boodschappers met de melding kwamen dat het juist de aartsrivaal was, die de oppermacht van de Goden aan de kaak kwam stellen. Deze demoon, felle Mephistofeles die in het Aardse bekend staat als Actief Paterswolde.

Dit nieuws spreidde zich als een koude vloedgolf over de hemelse rustplaatsen van de Heren Midweek en het deed hen ontwaken met een furie ongekend. Hoewel De God Van De Blessures Uilke na het voorgaande seizoen de Goddelijke Handbalschoenen aan de Hemelse wilg had gehangen, was de Raad van Olympus slechts uitgebreid met nieuwe Goden.

En het waren deze nieuwe Goden die de heidenen van het Paterswoldse tot tranen toe roerden op het veld. Voorwaar, zij die het fysieke geweld boven het hemelse spel verheffen waren waarlijk niet opgewassen tegen de nieuwe inbreng;

Waar de gevestigde Goden in de opbouw,
God der Gele Kaarten Jannis en God der Geplaatste Schoten Niels, de vijandelijke doelpalen lieten rinkelen van meelij, daar liet ook de nieuwvonden God der Hemelse Retributie Ruben van zich spreken door er niet vies van te zijn de onwelwillende schofferijen van de tegenstander met gelijke munt terug te durven betalen. Zo stond hij ook aan de eigen cirkel zijn mannetje naast God Mark, De Heerser Van de Verdedigende Linie.

De weinige malen dat de vijandige inzet als een Hoorn van Jericho toch de verdedigende muur deed kruimelen, kwamen zij die niet geroemd worden, doorheen de strijd niet alleen Oppergod Geert - Leider van De Hemelse Verzetten en Zelfverheerlijkend Schrijver van de Kronieken tegen, maar bij tijd en wijle ook God Daniël, Houder van het Doel en van een Onwaarschijnlijke Gelijkenis met Messi. Keer op keer stuitten zij de vijand, en verschaften zo de mogelijkheden tot swifte vergelding aan de Conditioneel Begaafde Goden.

Nu was er reeds genoeg dreiging van de Bekende Goden om de sodomieten te doen bidden om vergiffenis; God Ruud der BloedLinker en God Thomas der Multifunctionaliteit doken overal achter de vijandelijke linies op om steken uit te delen,
maar dit maal was daar ook versterking van God Luis - Snelheid's schaduw, die vanuit het onzichtbare werkt, en ineens daar is waar hij moet zijn, en God Iain de Onhoudbare, God der Tomeloze Conditie.

Het zal u volgelingen dan ook niet als een verrassing komen, dat deze indrukwekkende lijst van Goddelijke verschijningen de rebelse opstandelingen de kop in konden drukken met een uiteindelijk resultaat van 18-15.
Laat dit een teken zijn aan hen die nog de Hemelse Toorn op zich halen, want dan kunnen de manschappen nog worden uitgebreid met de God van de Driepas - Gijs.
De Goden verwoestten de opgeblazen tronies van de Paterswolders.
En zij zagen dat het goed was.
Aangemeld door bucken

Zaterdag. Altijd een rare dag om op te handballen. Hoewel ik vroeger thuisthuis ook vaak op zaterdag handbalde is hier in Groningen de zondag gewoon onze handbaldag. Dat moet, dat hoort gewoon zo.. Als we dus ook op zaterdag moeten handballen voel ik me op zondag altijd een beetje leeg, omdat ik dan van gekkigheid niet zo goed weet wat ik moet doen en wat ik met mezelf aan moet. Het grote voordeel aan op zaterdag handballen is dat je daarna pri-ma op stap kunt! Iedereen komt praktisch door de stad als ze van het station naar huis moeten fietsen dus een korte(nouja, die intentie is er nooit) tussenstop is zo gemaakt. Daarnaast hoeft er de dag erna niet gehandbald te worden dus uitslapen en omeunig brak zijn, het kan allemaal. Onze almachtige vader vond het nodig om DOS afgelopen seizoen te laten degraderen, zodat ze bij ons in de 1ste klasse kwamen. Nou, ze mogen gelijk ook wel weer promoveren want godver wat is dat een tyfus tering eind weg zeg! Emmer-compascuum, denk je dat je er in Emmen wel bijna bent, maar dat is dus niet zo. Luckely voor ons hebben we auto’s kunnen regelen voor deze trip en de wedstrijd een uur was vervroegd, want als we met de bus hadden gemoeten waren we waarschijnlijk nooit meer thuis gekomen! In 3 auto’s vanaf 3 verschillende locaties zouden we om 19.45 aankomen in Emmer-Compascuum. Maargoed, er zijn natuurlijk altijd obstakels zoals omleidingen, verdwalen en 30km wegen die honderdduizendmiljardtriljoen km lang zijn. Waar het op neer komt is dat eigenlijk iedereen te laat was (de party auto van Clit natuurlijk maar 5 minuutjes ) Een beetje later as usual begonnen we dan aan de warming up. Iedereen had net 1 bal aangeraakt toen het fluitje van de scheidsrechter ging..ach ja, niet dan een langere warming up ons de overwinning had bezorgd ofzo. De vorige keer hebben we van DOS gewonnen met 1 puntje verschil, maar we hoorden toen al wel dat ze een paar speelsters aan het 1ste hadden uitgeleend ofzo. We wisten dat DOS een goed team had dus we waren heel benieuwd. Gelijk in het begin werd duidelijk dat ze een heel sterk team hadden. Veel lange mensen, goede afstandschutters en heel snel. De eerste helft werden we dan ook redelijk overlopen. De 1ste 4 ballen vlogen gelijk achter Sanne in het netje, achter elkaar, schoten waar je ‘u’ tegen zegt. Waar wij veel moeite hadden om die hars-bal alleen al fatsoenlijk naar elkaar over te spelen, hij kwam vaak niet eens in de buurt van de persoon waar hij heen moest en rolde menigmaal over de zijlijn, ging het bij hun allemaal heel soepel. Snelle aanvallen, keiharde schoten, ze bouwden hun voorspong verder en verder uit. Hun dekking zat dicht en ze waren redelijk hard en sterk, dus onze aanvallen draaiden vaak uit op een toch-maar-proberen-te-schieten-schot. Nou hadden ze er ook niet de slechtste keeper achter staan dus maar weinig ballen vonden hun doel. Na dit verhaal verwacht je al niet zo’n beste tussenstand, maar waarschijnlijk schrik je nog steeds: 15-4. Oke, dit zal er wel bijster slecht uitzien op de tribune en waarschijnlijk vinden ze ons allemaal dikke kneuzen. Nou, zo voelde ik met ook.. In de 2de helft dan maar gewoon proberen je best te doen en er het beste van maken, slechter kan het toch niet.. Ze waren nog steeds stukken beter dan wij waren, maar toch ging het de 2de helft aanzienlijk beter dan in de 1ste helft. Dit lag grotendeels aan het feit dat onze dekking veel beter dicht zat. Er werd beter en hard verdedigd en beter uitgestapt op de afstandschutters. Onze aanvallen leverderden nog steeds niet echt heel veel op, maar aangezien zij ook veel minder scoorden ging het (qua stand) iets gelijkwaardiger op. Als je alleen naar de 2de helft kijkt hebben we verloren met 7-5, wat toch al een hele verbetering is ten opzichte van 15-4. De eindstand was uiteindelijk 22-9, je raad wel in wiens voordeel. (De derde helft hebben we dan natuurlijk wel weer gewonnen, die kunnen we dan wel weer in onze zak steken. Zoals gewoonlijk) God, wat een deceptie zeg. We schaamden ons gewoon een beetje tegenover het publiek wat op de tribune zat, ook al was dat niet eens ons eigen publiek. Feit is wel dat ze gewoon een ijzersterk team hebben, wat mij betreft het beste team uit de competitie. Waarschijnlijk dat we het iets beter hadden gedaan als Anne B en Roos erbij waren geweest, maar ook dan hadden we nog geen kans gemaakt. Ze waren gewoon sterker dan ons, niets aan te doen. Volgende week mogen we weer aantreden tegen SVBO, ook gedegradeerd afgelopen seizoen. Onze eerste wedstrijd tegen hun draaide uit op een nederlaag, maar toen hadden we nog zo’n half-compleet team met weinig opbouwers en zaten we zonder wissels. Ennnnn natuurlijk komen onze pappies und mammies allemaal kijken volgende week, dus: TIJD OM HET BETER TE DOEN! Alleen al zodat onze ouders ten minste nog één keer trots op ons kunnen zijn enzo weet je, aightttt!!
Aangemeld door Suus

Het was een prachtige zondagmorgen in januari. De zon scheen niet, het was niet warm, de vogeltjes floten niet, het regende nog net niet en de hele wereld was zeikensnat. Echt zo’n ochtend waarvan je denkt; ‘prachtige ochtend om dik te winnen van HVE2000.’ En wat een toeval, net DIE ochtend moesten we tegen HVE2000. Aangezien ik niet erg goed ben met mijn fietsen en er altijd wel wat loos is met die verrekte grafdingen, ben ik vanuit Vinkytown vertrokken in de altijd comfortabele bus lijn 3, Leeuwenborg richting Vinkhuizen. Stiekem rijd deze bus vanaf vinkhuizen af en toe nog door naar station Noord, maar het is nooit echt duidelijk wanneer dat precies is. Op zondagochtend is dit vaak wel het geval, dus ik ging de 5 minuten durende reis aan, gewapend met omeunig grote sporttas en de waterflessen. Uitgestapt om het hoekje bij winkelcentrum paddepoel, waar ik dan over kan stappen op lijn 11 of 15. Aangezien het sneller is om vanaf daar te lopen naar de Aclo dan op de bus te wachten begon ik vrolijk aan een wandeltochtje. Onderweg kwam ik Clit nog tegen, die mij heel lief een lift aanbood maar die ik net zo beleefd afsloeg, want zo veel extra gewicht wou ik haar (en haar fiets) niet aandoen. (nu bedoel ik natuurlijk die omeunig dikke tas en die waterflessen, want zelf ben ik zo licht als een veertje). Toen ik eenmaal de weg van de Aclo was ingeslagen zag ik in de verte al een paar mensen staan bij een auto, en ik zag iets roods wat op een tas leek, dus ik vermoede dat dit onze tegenstanders waren. Dichterbij gekomen bleek dat 1 of andere mongol zijn auto op dat kleine grasveldje had gezet en er niet meer uit kon komen, aangezien dat grasveldje na al die regen natuurlijk een soort van moeras-achtig-iets was. Hun coach in de auto, en maar gas geven, en maar gas geven, en maar dieper in dat veldje met de banden. Tevreden over dit mooie verhaal wat ik zou kunnen vertellen kwam ik maar een paar minuutjes te laat de kantine binnen, wat ik overigens heel netjes van te voren al bij Joja had aangegeven. Vol enthousiasme vertelde in MIJN verhaal, helemaal in mijn element, tot ik abrubt werd onderbroken. Het halve team had dit ook al gezien en blijkbaar was het verhaal al wel 10 keer verteld. (Misschien iets minder vaak). Roos was zelfs de boosdoener van deze onbehagelijke situatie, die had een potje staan wijzen naar dat veldje toen de tegenstanders aan kwamen rijden. ‘Daar, ga daar staan, mooie parkeerplek’. Alle lof dan ook voor Roos, die hun begin opzettelijk alvast even goed had verneukt. Over naar de orde van de dag, of enkele dagen geleden alweer. DE WEDSTRIJD. Wij hebben het zelf al lang verdrongen en in een achterkamertje in ons hoofd verstopt, maar waarschijnlijk is het de rest allemaal nog heel goed bijgebleven met wat voor ontzettend belabberde uitslag wij terugkwamen uit Erica. Tijd om het deze keer beter te doen, hoewel het eigenlijk ook niet echt slechter kon gaan! We hadden ons voorbereid op ontzettend veel geschreeuw en geleuter en geneuzel van hun coach..dat kwam niet echt.. We hadden ons voorbereid op heel snel spel, veel wissels en veel afstandschoten (die er in zouden gaan)..dat kwam niet echt.. Eigenlijk begonnen we dus gelijk al goed aan de wedstrijd, beter dan we zelf hadden verwachten. (stiekem had iedereen toch nog een beetje onze eerste wedstrijd tegen ze in het hoofd) Onze aanvallen liepen wel lekker, gewoon lekker ballen, niet te veel moeilijkdoenerij undso. En onze dekking stond ook goed te verdedigen. We moesten een beetje grip krijgen op de cirkel, want onze communicatie was niet altijd even goed, maar na een tijdje ging ook dat beter. Het liep bij ons vanaf het begin af aan eigenlijk wel lekker, en bij hun vanaf het begin af aan eigenlijk al niet. Nu begon dat natuurlijk al met dat gedoe met die auto, waarmee we ze gelijk al een beetje van slag hadden gemaakt. We hebben ze heel goed niet echt lekker in de wedstrijd laten komen, waardoor ze ook niet zo veel produceerden. Hun normaal zo goede afstandschutters zaten allemaal niet echt lekker in de ‘flow’, waardoor alles zo’n beetje op de paal ging, in het blok, naast, of tegen onze superspitzenmaßige keeper Sanne die als een dijk stond te keepen! De ruststand was zelfs al 10-5, dat had niemand echt aan zien komen. Maar we weten ook hoe en wat de CT is, en hoe wij als team zijn, en dat is namelijk zo wisselvallig als de pest. Een beetje huiverig voor de 2de helft waren we wel, want konden we dit ritme en deze voorsprong vasthouden? Uit een niet nader te noemen wedstrijd is namelijk gebleken dat een voorsprong van telkens 4 á 5 punten helemaal niets! zegt. Wonder boven wonder bleef de voorsprong op het scorebord staan en werd deze zelfs steeds iets verder uitgebouwd. Wederom stond de dekking weer als een huis, ze hebben niet voor niets maar 4 keer gescoord in de tweede helft. De coach was waarschijnlijk ziek ofzo, want die heb ik in de tweede helft helemaal niet meer gehoord. Zo dik als we de vorige keer hebben verloren, zo dik hebben wij hunnie nu bijna ingemaakt. Eindstand: 19-9. LULULULULULULULULULU
Aangemeld door Suus

Het is al weer enige tijd geleden dat deze wedstrijd is gespeeld, maar ik dacht: laat ik er toch nog een mooi verslag over schrijven. Aangezien ik het verslag van de wedstrijd daarvoor ook al heb verzaakt (CT – FHC: 11-16) kon ik dit verslag niet ook nog laten schieten. Maar het was kerstvakantie enzo, weet je, en in de kerstvakantie wil iedereen graag zo hard aan de studie om achterstanden in te halen. Alleen doet niemand dit ooit, dus zit je hele dagen op de bank, voor de tv, met de kachel aan, een beetje spelletjes te spelen, maar telkens met de gedachte aan je studiewerk ergens in een achterkamertje in je achterhoofd. Heel ver weg dus, maar toch, het zit er wel ergens.. En maar bunkeren, en borrels drinken, en nog meer bunkeren..beetje achter de computer zitten.. Waar het in feite op neer komt, is dat ik massa’s tijd heb gehad om dit wedstrijdverslag te schrijven, of eigenlijk beide verslagen wel, maar hier gewoon geen zin in had.. Over naar de orde van de dag, Vivendi-CT. Zoals jullie misschien wel weten, komt Vivendi van heeujl ver weg. Oosterhesselen om precies te zijn. Het feit dat je nu denkt: ‘waar the fuck ligt Oosterhesselen?!’ zegt al wel genoeg.. We hadden dus weer een aardig tripje voor de boeg, waarbij we Emmen weer eens zouden passeren. Dit is zo’n beetje onze vaste tussenstop geworden als we uit moeten spelen. Mijn geheugen zegt me dat het heel gezellig was in de bus en dat er heel veel mooie opmerkingen zijn gemaakt die allemaal in dit verslag zouden moeten staan. Helaas ben ik de meeste alweer vergeten, er staat me nog wel iets bij van de mooie ongerepte natuur in de middle of nietsnadanoppes tijdens ons bustripje, en ‘mooie ongerepte rotondes’. Prachtig om te zien allemaal..prachtig! ‘Fijelsjfefnbejslmvlsmieslmviejlsjenidjelsohfh…zo’n 1,5 uur verder’ We zijn aangekomen in Oosterhesselen, Ik vraag me ernstig af of we hier eerder zijn geweest. Het schijnt van wel, aangezien we vorig seizoen toch ook echt een uitwedstrijd tegen Vivendi hebben gespeeld. ‘Misschien komt het door de sneeuw? Of..zijn we vorig jaar niet met auto’s naar Oosterhesselen gegaan?’ Dat zal het zijn..met auto’s..want hoe zou je nou die mooie ongerepte rotonde in Oosterhesselen bij het bushokje kunnen vergeten. Ploegend door de sneeuw en glijdend over gevaarlijke ijswegen worden we voorbij gereden door een auto. Het bleek Saskia te zijn met haar vati und mutti. Voor we het goed en wel doorhebben is de auto gestopt, gaan de deuren open, stappen de 2 lafste mensen, en dat wil zeggen ons lieftallige bestuur en dat wil zeggen Leo en Potsie, in, en is de auto alweer vertrokken. Laffe herders.. Vrolijk glibberen we verder, tot we bij het volgende ongerepte stukje sneeuw komen. Ik weet niet wat het precies is, maar op de 1 of andere manier MOET je gewoon altijd door die sneeuw lopen die nog mooi wit en egaal is, waar nog geen voetstapje te zien is. Joja besluit nog even een mooi kunstwerkje te maken en maakt een mooie sneeuwengel. We willen alweer bijna doorlopen. ‘hey, de sneeuwengel heeft een mobieltje’. Joja: ‘Oeps, hehe, die is van mij. Vast uit mn zak gevallen’. We lopen net de bocht om als een auto ons tegemoet komt. Het is de vader van Saskia, hij komt de laatste verstekelingen redden van de sneeuwdood. Chillheid ten top! Bij de sporthal krijgen we nog even van Vivendi te horen dat ze het toch zo knap vinden dat wij helemaal uit Groningen zijn gekomen met dit weer. Andere tegenstanders van veel dichter bij hadden het blijkbaar laten afweten, hulde aan ons! Hoezee, hoezee, hoezee.. Het beginsignaal klinkt en het is over met de pret, het echte werk begint. Als vrij snel blijkt dat het een redelijk ander team is dan vorig seizoen. Ze hebben een jong en snel team en dat lieten ze gelijk even zien. Ze hadden snelle aanvallen en ook hun tegenaanvallen waren snel. Nu zijn wij natuurlijk ook supersnel met onze Groningse bierpensjes, dus dat kwam mooi uit.. Hun dekking was heel open en dat was iets waar we in het begin van de 1ste helft een beetje aan moesten wennen, we stonden er in het begin te dicht op en hielden te weinig afstand van vooral de opbouwrij. Toch ging het mooi gelijk op, Vivendi eigenlijk constant aan de leiding maar we sloten telkens mooi bij door in onze aanval ook weer te scoren. Toen we in de loop van de 1ste helft wat gewend waren aan hun open dekking zochten we mooi de ruimte op en werd er leuk samengespeeld met de cirkel. De ruststand was 10-9 in het voordeel van Vivendi. In de 2de helft kon je zien dat we wat meer grip kregen op de wedstrijd en op hun aanvallen. De dekking zat strakker dicht en er werd wat harder aangepakt. Toen we nog steeds goed bijbleven en bleek dat we hier echt wel punten konden pakken werd iedereen feller en fanatieker. We stonden steeds met 1 of 2 puntjes achter dus we werkten keihard om die in te halen. 10 minuten voor tijd stonden we zo’n 2 doelpunten achter, dus het laatste deel van de wedstrijd was heel spannend. Een paar minuten voor tijd stonden we zelfs gelijk, en we deden er alles aan om dit zo te houden. Toch scoorden zij de laatste minuut nog nadat hun opbouwer zo’n 3 keer om haar eigen as had gedraaid, 20 passen hadden gemaakt en de bal toen alsnog in het netje mocht schieten. Als een gek gingen wij weer in de tegenaanval, joja kwam vrij op de hoek, ze schoot en…JAAAAAAAAAAA!! 18-18 op het scorebord! Gelijkgespeeld, toch nog een puntje gepakt! Een faire uitslag en toch een mooie beloning voor het harde en collectie werk dat we als team hebben verricht.. Ik denk dat dit een hele goede wedstrijd voor ons was om weer even te beseffen hoe goed we zijn als we er als 1 team staan en als een echt team spelen en knokken. Als we nou iets constanter zijn in ons spel zijn er nog veel meer punten te pakken dit seizoen  En daarmee gaan we aanstaande zondag gelijk beginnen, als we thuis moeten spelen tegen Quick. Hier hebben we al korte metten mee gemaakt in de 2de klasse, dus kom allemaal kijken naar onze overwinning!
Aangemeld door Suus

De ‘derby’ V&S-CT (om ze maar eens bij hun echte naam te noemen). Spannend spannend. Een goede voorbereiding was vereist en deze kans werd opperbest benut. Zaterdagavond hadden we een feestje van Jolien waar ongeveer de helft van het team aanwezig was. Na de barre tocht na Beijum te hebben overleefd hadden we wel veel biertjes verdiend. Natuurlijk moest er ook een reserve worden opgebouwd voor de terugweg, dus nog maar een paar biertjes extra erin. Marleen had nog een ander feestje en de volgende dag bleek dat zij nog tot 7 uur in de stad had lopen rondhangen ofzo. Dan vraag je je toch af wat zo’n kind daar allemaal uitspookt.. Zo fris en fruitig als het maar kon was iedereen iets later dan de afgesproken tijd in de kantine in Leeuwenborg aanwezig. Ja, we moesten naar fucking Leeuwenborg. Als je in 1 weekend helemaal naar Beijum en terug bent gefietst en ook nog eens naar Leeuwenborg en weer om, dan hoef je die uiteinden van de wereld de rest van het jaar niet meer te zien. Nu duurt het jaar ook nog maar een maand, dus zo heel lang is dat jammer genoeg niet! Klapperend en kleumend van de kou moesten we eerst weer even ontdooien in de kantine, want was het o-meu-nig koud buiten zeg. Je verkijkt je ook telkens weer op hoe pokkever het wel niet is (volgende keer miss maar met de bus, aangezien dat net zo snel is?!). Nog half bevroren begonnen we vol goede moed aan de wedstrijd. We misten op het laatste moment Leo nog, dus dat werd weer schuiven met spelers. Een heel ander V&S dan waar we afgelopen seizoen tegen hadden gespeeld, dus we waren benieuwd. Het ging redelijk gelijk op, alleen keken we wel consequent tegen een achterstand van 1 a 2 punten aan. De dekking zat opzich goed dicht, maar toch werd er af en toe niet goed opgelet of niet goed gesloten waardoor ze er toch soms doorheen of overheen kwamen. Onze aanval liep zoals altijd niet zoals hij lopen kan, af en toe te haastig rond gespeeld, te snel geschoten, weer veel te weinig rust in die koppies. Toch liep V&S niet heel ver uit, en was de ruststand..iets van een paar puntjes verschil..denk ik.. Weer opgepept de 2de helft begonnen, en de aanval liep nog niet echt beter. Gelukkig voor ons waren zij zooo gemeen en hadden wij de scheids een klein beetje mee, dat wij genoeg penalty’s kregen om ze bij te blijven. In tegenstelling tot de afgelopen 2 wedstrijden, 2 wedstrijden terug 5 penalty’s gemist en de vorige wedstrijd 4, misten we er nu (maar) 3 en ging de rest er lekker in. En dat waren er zeg maar, een stuk of 8.. (iets minder misschien). Met nog 1 minuut te spelen stonden we zelfs voor met 1 doelpunt, dus je zou zeggen dat je hem dan in de pocket hebt. In een wedstrijd uitspelen blijken wij niet zo goed, want het balletje in eigen bezit houden konden we blijkbaar niet. Tot 2 keer aan toe hebben we de bal ingeleverd en natuurlijk scoorden zij de laatste 5 seconden de gelijkmaker! GODVER! Balen als een stekker..We hadden de 2 punten zo goed kunnen gebruiken. We hebben in ieder geval nog 1 puntje gepakt dus we mogen niet klagen, aangezien ons spel nou niet je van het was, maar het voelde wel redelijk als verlies aan. Zijn we verdorie helemaal naar de andere kant van de wereld gefietst, om met 1 puntje weer terug te kunnen door de barre vrieskou van Groningen-city! Kut Gay&S!! Misschien dat een weekendje rust waarbij we thuisthuis worden verwend en ons vol kunnen vreten met pepernoten ons goed doet..ons heel veel goed doet..want over 2 weken staat FHC op het programma. En uit de uitslagen blijkt dat mensen uit Friesland best goed kunnen handballen, dus we kunnen alle support gebruiken die er is! Kom dus massaal naar deze topwedstrijd op topniveau kijken, want wat zullen jullie dan een kwalitatief staaltje handbal zien!! (En lekkere chickies naturlich..)
Aangemeld door Suus

Vorige week was de wedstrijd niet echt een succes. Niet omdat we zo slecht hadden gespeeld, maar omdat er zo veel afwezigen waren dat we een half team overhadden en we moesten roeien met de riemen die we hadden. En gezien de riemen die we hadden, hebben we redelijk hard geroeid! Nu is roeien toch niet zo moeilijk, maar het zou sneller gaan met meer dan 8 riemen.