H.V. de Cirkeltijgers

En toen was het al weer februari 2010 en was er nog geen enkel wedstrijdverslag gemaakt.
Tijd om ff te resumeren om de woorden van Toine van Peperstraten maar te gebruiken. Dit jaar is het te merken dat we duidelijk met een FC Utrecht syndroom kampen. We hadden nog geen enkel punt in een uitwedstrijd gepakt terwijl we thuis bijna alle wedstrijden gewonnen hadden. Tevens waren de wedstrijden tegen de topteams uit onze competitie stukken beter dan tegen de zwakkere ploegen. En ja, dan sta je al gauw in middenmoot.
Het jaar zou zo makkelijk moeten beginnen met uitwedstrijden tegen DOS en SVBO. Deze wedstrijden werden echter allebei verloren met 25-20 en 22-21, mede door zwak spel, mede door….. ach laten we het bij 5 puntjes houden. De kraker tegen V&S thuis werd echter weer gewonnen (31-26). De eerste minuten van de wedstrijd blijken belangrijk te zijn, want die score was en is nog steeds bepalend voor de uitslag van onze wedstrijden. Tegen V&S werd een grote voorsprong van 5 a 6 doelpunten dan ook niet weggegeven. Tegen Cabezota ging het helaas dan weer verkeerd (23-25), waar we in het begin maar niet wisten weg te komen van de studentenmafkezen uit Enschede. Een 7-7 ruststand blijk uiteindelijk niet genoeg en de Cabezotanen wisten tijdens de tweede helft van ons weg te sluipen.
Als echte FC Utrechters was de uitwedstrijd bij E&O3 dus van te voren al opgegeven. De dag ervoor waren we dus al met een aantal heren naar het toernooi in Nijmegen vertrokken zodat we dat weekend nog enkele wedstrijden konden winnen. Enkele wedstrijden??? Nee, alle wedstrijden zal je bedoelen. Hoppa, met een topteam met Jeroen, PJ, Marijn, Johan, Henk-Jan, Marco, Geert, Hastu-Koen en Matthieu werden uiteindelijk de Duitsers van Manos in de finale eenvoudig verslagen. Wat waren wij goed!! Dit toernooi maakte weer eens duidelijk dat de Regioklasse eigenlijk voor ons te laag is, maar ja, je wilt ook mensen als Bas, Toon en Mark mee laten spelen in de competitie en dan weet je dat je kwaliteit inlevert. En daardoor dus ook punten. Ach ja, dat hebben we al enkele jaren geaccepteerd, maar als je erover nadenkt blijft het jammer. De CT-heren van het Hastu-toernooi (en deze keer ook de rest) waren op zondag nog steeds in bloedvorm en de wedstrijd tegen E&O3 werd onverwachts gewonnen (24-27). Of onverwacht, het orakel Marijn had het tijdens de warming-up al voorspeld. Een gelijkstand bij rust (14-14) werd dus deze keer wel in een overwinning omgezet. En als je dan ergens je eerste uitoverwinning moet halen, dan maar bij E&O3.
Als je deze wedstrijden van 2010 bekijkt, is er dus geen touw aan vast te knopen hoe we spelen en afgelopen donderdag hadden we dus ook geen idee wat de wedstrijd tegen Cometas thuis zou opleveren. Met maar 3 opbouwers in de gelederen, beloofde het in ieder geval weinig goed. In het begin kwamen we ouderwets drie puntjes achter, maar ook een gelijke stand bij de rust werd weer eens bereikt (11-11). De tweede helft werd het tekort aan opbouwers duidelijk en werd de wedstrijd met 2 punten verschil verloren (20-22). En ja, als je dan alles geresumeerd hebt, dan snap je er de ballen van…. Ach, we zullen waarschijnlijk wel in de middenmoot eindigen.
Aangemeld door Gomes

Als professionele athleten weten we allen welk een tol er van je geeist wordt per wedstrijd. Niet alleen fysiek put een training of een streekderby je helemaal uit, ook mentaal worden handballers dermate op de proef gesteld dat menigeen soms even helemaal de kluts kwijt raakt.
En al helemaal als er absoluut geen druk op je staat.
'Hmm. Ik dacht juist dat de kwaliteit van het vertoonde spel invers gerelateerd zou zijn aan de mate van druk die er op de wedstrijd rust. Maar dat schijnt overduidelijk te worden gelogenstraft.', hoor ik je denken.
Nou inderdaad, in ieder geval tegen Hazewind. Er was geen vuiltje aan de lucht voor de wedstrijd. We hadden lekker gepizza'd en de dames hadden hun kunsten al vertoond (voor meer info, zie elders op de site) en wij moesten tegen de nummer 5 van onze competitie. Ja ja ja, de laatste, ook goed.
En we begonnen ook duidelijk gemotiveerd aan de wedstrijd. De dekking stond lekker strak (ik vertik het om weer een grap te maken over de broekjes) en aanvallend speelden we duidelijk. Rondspelen, een beetje druk zetten, schot vanuit de tweede lijn, goal. Duidelijk. Jannis en Thomas geraken de laatste tijd goed in vorm, en Ruud had op de dinsdagtraining goed z'n best gedaan, hetgeen doorscheen in zijn loopvermogen en verdedigingswerk. Zelfs Mark gooide zijn haar los en de bal meermaals in het doel, iets dat hij toch niet te vaak wilde doen dit seizoen. En ook een zo goed als afgescheurde schouder weerhield Der Niels niet van een paar mooie rushes richting doel. Het aanvallende spel was, op een paar details na, best goed, en Gijs kreeg zelfs een paar break-outs aangespeeld. O ja, en Uilke wilde bij de eerste penal de keeper al lobben, maar daar hebben we het maar niet over. Volgens mij was de ruststand 11-3, maar bind me daar niet op vast.

Anyway, terug naar het punt dat ik halfhartig probeerde te maken in de openingsalinea. De tweede helft was zoooooo lelijk, he. Hoewel de dekking nog lekker fel stond, bleek dit alleen maar een uitlaatklep voor de frustratie die werd opgebouwd in de aanvallen. Onze jonge honden (ondergetekende heeft inmiddels de wijsheid en het overzicht van een 22-jarige) bleven rennen alsof onze helft van het veld in de fik stond, en gecombineerd met het gebrek aan concentratie en een flinke dosis frustratie vanwege de ongenuanceerde Hazewind-verdedigers, resulteerde dit in een twintigtal minuten 'Kiek em goan'-handbal, waarbij invalcoach Steffie (Marleen had Koffiepauze. Of nee, T-dienst) en de andere 15 technische dienstverleners op de tribune totaal genegeerd werden in hun roepen om rust. Maar uiteindelijk kwamen de puntjes niet in gevaar, aangezien we toch nog een paar doelpuntjes meepikten, en slechts 1 tegengoal kregen die helft. Eindstand 19-4, en een maandje vrijaf om te bedaren.
Precies een maand na deze wedstrijd zullen we de zinderende finale tegen Actief Paterswolde spelen, de ongeslagen koploper (inmiddels niet meer te achterhalen).
En hoewel het kampioenschap dan niet meer te behalen valt, zullen wij onze tweede plaats met verve verdedigen, en onze doelstelling voor dit seizoen (top 3) glansrijk voltooien.

Kom ook naar de Tiggelhal in Ten Boer, de vierde Maart, en schreeuw uw lieve schatjes naar een overwinning!
Aangemeld door bucken

Cirkeltijgers – Borger. Een mooi affiche voor een wedstrijd, natuurlijk.
Spanning ten top, zouden de dappere Groningers vormbehoud kunnen tonen tegenover de Mid-Drentse Angstgegner? Hun winning streak uitbreiden met nog een winst? Met een complete selectie inclusief coach de concentratie en wilskracht kunnen opbrengen om de wedstrijd naar zich toe te trekken en directe revanche te nemen voor het verlies eerder dit seizoen? Zouden ze er sexy uit zien in hun nieuwe Junior tenue? Strak en lekker (in het kruis)?

Om kort te zijn; Ja.

Om lang te zijn; De toon was eigenlijk al gezet toen Borger een veldspeler op doel moest zetten. Koren op de molen van Jannis, natuurlijk. De Duitse gehaktmolen, welteverstaan. Hij legde doorheen de wedstrijd een stuk of 10 keer aan vanaf zijn geliefde tweede lijn, net als Niels, die meermaals genadeloos door de dekking en de keeper heen schoot, en Thomas, die op momenten onhoudbaar was voor de statische verdediging van Borger, en op andere momenten de kreislaufer mooi vrij speelde. En jaja, we hebben zelfs wissels gespeeld. Gewoon een effectieve, lange wissel om iemand vrij te krijgen, en het lukte. Joechei ende hoezee.

Vooral in de tweede helft werd bij vlagen magisch handbal gespeeld en konden we mooi uitlopen tot een eindstand van 28-19, en we nemen aan dat bij de volgende wedstrijd, tegen Hazewind, het publiek en masse naar de nabijgelegen Ten Boer-hal komt om na afloop de sterren bij elkaar te rapen die wij van de hemel spelen.

Komt allen!
Aangemeld door bucken

Aangemeld door anne

Dames en heren, hier zijn ze weer. Uw Heren Midweek!
Dit maal, en de volgende drie malen, vanuit het pittoreske Ten Boer, onze thuishal natuurlijk (Thuis. Ik lach). Maar dat klopt wel, want dat ligt ook gewoon in Groningen.
Terug naar het wedstrijdverslag;

Onze eerste thuiswedstrijd zou natuurlijk sowieso een beladen duel worden, niet in de laatste plaats om het publiek tevreden te stellen. Want er zaten zeker 5 man te schreeuwen en juichen voor ons. Dit keer speelden we met invalNiels Hoevenagel, en invalRuud Sprenkeler. De tegenstander, Assen '75 was nog in de veronderstelling dat wij een zooitje ongeregeld waren, omdat we tijdens onze vorige ontmoeting meer bezig waren om onze tegenstanders technisch in kaart te brengen voor de return. Een moedige tactiek die zijn vruchten afwierp, gezien de uitkomst.
Deur in huis; weer twee punten! Het is uiteindelijk 20-16 geworden, en ik weet vrij zeker dat we wel goed speelden. Ik zeg vrij zeker, omdat er een hele leuke nieuwjaarsborrel op volgde, met quiz (die trouwens ook gedomineerd werd door de heren Midweek) en de afterparty tot 6 uur duurde.

En omdat ik het toch niet kan laten; ik weet niet hoeveel Gijs die avond gescoord had, maar ik kan je wel zeggen dat de makkelijkste pas lang na het eind van de wedstrijd was... Marco kreeg gratis bier in de 9e omdat hij het over de uitsmijters had gegooid, Sueters verdween van de aardbodem en Uilke moest om 7 uur gewekt worden om mijn tas terug te geven.Verder was ik nog een poos bezig om verveelde wist-u-datjes te posten tot een uurtje of 10, dus speltechnisch is er weinig blijven hangen in die veredelde zeef in m'n hoofd.
Aangemeld door bucken

Aanhoudende vraag naar het wel en wee in de spannendste klasse van (de heren recreatiepoule van noord-) Nederland, heeft me er toe geleid een korte samenvatting van de eerste seizoenshelft in elkaar te draaien. Ik zeg nu wel kort, maar ik ben nog maar net begonnen met typen en heb echt geen flauw idee wat er nog komen gaat. (valt uiteindelijk wel mee - red.) Maar goed, laten we nu niet om de hete brei heen draaien.

Begin dit seizoen is er door de bond aangegeven dat er wel weer belangstelling was voor een vedetten-klasse. De CT heeft een beetje rondgevraagd en kwam tot de conclusie dat er ook onder de Groningse studenten wel animo was voor een degelijk potje doordeweeksbal. En zo ontstond de keiharde CT-Heren Midweek. Omdat er het vorige seizoen al een running joke in de rondte ging dat, wanneer er een Heren Midweek kwam, ik dan selectiemeester zou moeten worden, werd ik gekroond tot aanvoerder toen die dag kwam. En mijn eerste taak was, naast de selectie-procedure, het benoemen van een adjudant die in principe al mijn taken zou overnemen, terwijl ik het publieke gezicht zou worden. Uilke kon geen nee zeggen. Een coach was ook snel gevonden door de functie open te stellen en plein public, bij een CT-borrel. Marleen was de eerste die zich ervoor beschikbaar stelde en was derhalve onze eerste keus. Diezelfde avond nog (o ja, de hele technische staf is op een avond aangesteld) ontsproot zelfs de naam van het team uit de koene geest van Niels; de Krikkende Kabouterkikvorsmannen. Iedereen stemde in.

En zo groeide de mythische midweek langzaam uit tot een tastbaar team, de technische zijde was al geregeld, dus werden er volop scouts door West-Europa gestuurd om een passend team te creeren dat elkaar aanvoelde en goed op elkaar aansloot. Velen sneuvelden tijdens de auditie-ronde, maar we hielden uiteindelijk een basisselectie over, met volledige veldvulling. Wunderbar!

Maar zoals met alles in het leven, is alle begin moeilijk en er waren ook bij ons wat opstartproblemen. We moesten een plaatsvervangende Fries optrommelen om 'het Friesche gevaar' te vervangen, en we vonden een passend alternatief in Jeroen voor de wedstrijd tegen Assen '75. Hij heeft het eerste kwartier met verve het doel verdedigd terwijl iedereen zijn eerste officiele midweek-meters aflegde. Nou ja, bijna iedereen, aangezien Klaus (mijn Duits navigatiesysteem) Assen niet kan verdragen en ik in de 16e minuut zelf ook mee kon doen.

Het liep niet helemaal lekker, mede doordat mijn broertje, het publiek, ook niet te porren was. We zaten duidelijk nog niet in ons spelritme en de hal was koud, de vloer was glad, net als de bal, het zaallicht knipperde soms, we speelden richting Noorden en dat is altijd moeilijk, ehh, we hadden nog niet getraind en we waren niet compleet, de tegenstander speelde hard, de scheids was te streng maar floot soms niet genoeg, de mensen in de kantine keken ons raar aan, het regende buiten en Venus stond niet echt goed. En toch, en toch (!) konden we de schade nog beperkt houden tot 23-12. Geen slecht resultaat, gezien de omstandigheden...

Dat er ruimte genoeg was voor verbetering stond al vast, maar we waren vastberaden een stijgende lijn in ons spel te tonen. We hadden inmiddels met Mark een achtste speler en dus officieel een wissel op papier. Hoezee! De hal in Borger was ook weer koud, maar het vervelendst was nog de hoekspeler van het thuisteam, Thijs, die in de gewoonlijk eerste divisie speelt en een persoonlijke wedstrijd met ondergetekende uitvocht door vuile, vuile scheissballen te gooien. Toch liep het wat beter dan de vorige keer, voornamelijk in de verdediging, met als gevolg een mider groot verlies. Wij noteren 17-11. Achteraf kon een kratje bier geleegd worden, vanwege de strenge strafmaat die wij hanteren waar het punctualiteit betreft, onderweg naar de bushalte, alwaar ik de jongens en Marleen heb uitgezwaaid en voor het eerst zelf eerder thuis kon zijn dan de andere spelers, lol.

De stijgende lijn werd voortgetrokken in de volgende wedstrijd, waarin we eindelijk ons beste spel konden vertonen. De snelle tegenaanval begon te lopen, de opbouwers varieerden Hazewind helemaal gek, en de hoekspelers kwamen los. Zelfs de coach was te spreken over de geleverde prestatie.
Wie had dat gedacht, het werd negentien – acht.
Ja eigenlijk 8-19, maar dat rijmt minder goed. Helemaal niet, eigenlijk.

Maar toen kwam de eerste kraker, de kneiterharde derby tegen Actief P. De ploeg die in onze klasse zo berucht is, dat zelfs zijn achternaam niet getoond wordt. Wat ik me ervan herinner is dat we uiteindelijk ergens achter in het gebouw in kleedkamer 428 kwamen, of iets dergelijks, en de wedstrijd eigenlijk niet heel erg slecht was. Maar niet zo goed als we hadden gehoopt. We verloren die wedstrijd met 24-19. Dus onze aanval was nu wel gestagneerd, maar dat ging ten koste van de dekking. Swings and roundabouts, he?

Maar dat was nog maar de eerste competitiehelft. Uit ervaring blijkt dat we beter zijn in de tweede helft, dus mogen we toch wel omhoog kijken.
En, ja, oplettende kijker, er zijn maar 5 teams in de poule, dus maar 8 wedstrijden in totaal. Maar dat toont maar weer eens aan hoe exclusief deze klasse nou maar wel eens niet is. Precies.
Aangemeld door bucken

Afgelopen dinsdag mochten we het in VinkyTown opnemen tegen (non)Actief P. Vorige keer hadden we hier gelijk tegen gespeeld, maar we waren vastberaden om dat deze keer niet te laten gebeuren. Om op krachten te komen, gingen we eerst bij Suzan een hapje eten. Eva had een heerlijke pasta met chicken (niet Jeroen), pesto en nog wat lekkere ingrediënten klaargemaakt. Smikkelen en smullen:)!! Na de afwas en een lekker bakkie koffie of thee gingen we op weg naar de sporthal, die nog steeds overeind stond met de steunpilaren.
Daar aangekomen waren er nog kleine mensjes aan het basketballen. Na een korte discussie en een scherpe view werden we het toch eens dat het kleine meiden waren in plaats van wat eerst gedacht werd, kleine jongetjes.
In de tussentijd snel omkleden want de bevroren voetjes moesten goed opgewarmd worden. Na een goed onvoorbereide speech van coach Bas (jaja hij was er weer), kon het warmlopen beginnen. In de tussentijd moesten de goals nog klaargezet worden, maar ja, hoe moet dat ook alweer. Gelukkig was supporter Geert aanwezig, en die heeft wel inzicht in de goals en ook hoe goals moeten staan dus dat probleem was snel opgelost.
Het fluitsignaal van meneer Hofman klonk door de sporthal, onze tijdwaarnemers Uilke en Thomas drukten op het knopje en de wedstrijd ging van start. Het begon wat sloom en het ging behoorlijk tegen elkaar op. Else-Miek die op doel stond, liet zich niet afleiden door de wat grotere verdediging en hield dan ook behoorlijk wat ballen uit doel. De eerste helft eindigde dan ook in 5-5. De tweede helft begonnen we wat slordiger en kreeg Actief P de kans om actief te zijn en af en toe wat te scoren. Gelukkig scoorden we zelf ook nog zo af en toe en op een gegeven moment gingen we ze dan ook mooi voorbij. Penals vlogen erin (nouja bijna alle penals) en we vochten voor wat we waard waren, namelijk een mooie overwinning. Actief P bleef hangen bij 13 doelpunten, net als de vorige keer, wij kregen het voor elkaar om er 3 extra te scoren en jahoeee 2 punten in da pocket. We hebben dit natuurlijk ook een beetje te danken aan de goede support van Geert en Matthieu. En uiteraard hebben we ook bewezen dat we kunnen winnen onder leiding van Bas.
Aangemeld door Steffie

Als ik hier een verhaal over ga schrijven, zal er een heel slecht verhaal ontstaan, wat daarnaast ook veel te lang is. Daarom wat quotes, gedachtes en opmerkingen die bijgebleven zijn.

** Voor de wedstrijd **
- Op vrijdagavond, per sms: Biertje in de pint?
- Biertjes drinken voor de wedstrijd is wel altijd gezellig, maar soms net iets té. Zoals voor Leo, die ’s nachts nog van haar fiets gevallen is. Of zoals voor Leo die nog misselijk was toen we om gingen kleden. Of zoals voor Leo die tijdens de wedstrijd af en toe nog last had van haar biertjes.
- ‘Dit moeten we wel gaan winnen!’
- ‘Als we hier gaan verliezen, gaan we echt nooit meer naar Oosterhesselen!’
- Henk blijkt een dubbelganger te hebben, die eigenlijk niet echt op Henk lijkt, maar wel voor Henk aangezien wordt.
- Er is publiek! Maar liefst vier man sterk zit op de tribune en hoop enorm positief verrast te worden door ons.

** Tijdens de wedstrijd **
- Roos wordt binnen een minuut tegen de grond gewerkt. God straft onmiddellijk en al snel is de schuldige zelf op de grond te vinden. Met een bloedneus. En ze komt het veld ook niet meer in.
- Anne krijgt twee minuten voor het teruggeven van de bal aan de tegenstander.
- Henk deelt ons mee dat hij het niet langer aan kan zien en misschien wel beter naar huis kan gaan. Nienke is het met hem eens en roept terug dat ze ook wel naar huis wil.
- Schaamte maakt zich meester van ons. Roos durft het veld nauwelijks in.
- Sandra: ‘Gisteravond konden jullie ook zuipen, dan moet je nu handballen!’
- Anne krijgt twee minuten.
- ‘HENK!!!!!!!!!!!!!’
- Ruststand: 11 – 3. Ja, we stonden achter. Dik.
- Eindelijk is er wat ‘buskruit in onze poeperd’ gestopt. We vechten, komen een beetje terug.
- Anne krijgt twee minuten. En rood. Anne vertrekt naar de kleedkamer en zorgt ervoor dat de klap van de deur nog drie seconden blijft nagalmen in de zaal.
- We lopen echt in. Misschien kan dit nog iets worden.
- De wedstrijd wordt twee minuten voor het einde nog even stil gelegd om iemand uit te zwaaien. Slechte timing van de coach, die daarnaast ook bang aangelegd is, omdat hij ‘het niet aandurfde om dit van te voren te overleggen’. Dus…
- De scheids fluit af.

** Na de wedstrijd **
- Scheidsrechter: ‘Ja, we doen vandaag niet zo moeilijk hoor.’
- Vivendi: ‘Dat gebeurt echt heel vaak hoor, een wedstrijd stil leggen om iemand een publiekswissel te geven.’
- ‘De scheids was echt om te janken!’
- De scheidsrechter was zeker consequent, maar dan wel alleen bij ons.
- We kunnen na een verlies nog steeds vechten om de rode drop-fruitduo’s.
- Een drankje doen zaterdagavond leek een heel goed plan. Na de wedstrijd niet meer.


Volgende keer is het tijd voor HVE 2000, wat FHC even alle hoeken van het veld heeft laten zien afgelopen weekend. Geen tijd meer voor onderschatting, balverlies hangen we ook in de wilgen en met extra aanmoediging van alle ouders moeten we toch wel laten zien wat we kunnen!Aangemeld door Joja

Na een lange periode van geen wedstrijden, veel eten en drinken, nog meer sneeuw en hopen op eindelijk weer een wedstrijd, gaat de wedstrijd op 17 januari gelukkig wel door.
SVWW was de tegenstander, net als in de eerste wedstrijd van het seizoen. In oktober hebben we een gelijkspel weggesleept uit Wijster. Het zou een lastige wedstrijd worden, met een sterk en snel SVWW.

Na ongeveer tien minuten was er nog maar één keer gescoord door onze tegenstanders. Helaas hadden wij nog niet gescoord, waardoor dit ene doelpunt ook het enige was. Onze dekking zat blijkbaar goed dicht, maar die van hun ook. Hun vaste truukje, waarbij de cirkel een beetje rond gaat hangen bij de opbouw, waardoor de verdedigers van die betreffende cirkel en opbouw waarschijnlijk vaak niet weten wat ze moeten doen, werd de hele wedstrijd goed opgelost. Er waren duidelijke afspraken over het wie-wat-hoe-en-waar, zodat SVWW een beetje door hun aanvalsprogramma heen was. In de eerste helft scoorden vooral hun opbouwers, maar gelukkig ook niet te veel.
Bij ons kan het lopen of totaal niet lopen, en deze wedstrijd liep het. Als team, met de nodige snelheid en creativiteit (ja, ik weet het ook niet zo goed meer en dit klinkt wel mooi…), wisten we de eerste helft af te sluiten met 8-6.
Ook in de tweede helft bleven we als team spelen, waardoor we 5 minuten voor het einde op de bank al bijna ervan overtuigd waren dat we gingen winnen. Toch blijft dat nog altijd even spannend, maar na het verdubbelen van de ruststand was de wedstrijd dan toch ten einde.
Het publiek vond dat we goed gespeeld hadden en ook de scheidsrechter gaf aan dat hij vond dat we wel de beste waren van die dag. Altijd fijn om te horen. Duurt dus even voordat we weer mochten, maar een goede wedstrijd, winnen van SVWW en twee punten in de pocket; dan heb je ook wat!

Vivendi volgde een week later. Nadat we vorige keer met twee punten verschil verloren hadden, terwijl Sanne er niet was, vonden we dat we wel van ze moesten kunnen winnen. Meer over die wedstrijd kun je lezen in het volgende verslag…
Aangemeld door Joja

Ik neem je even mee terug in de tijd.
Het is 19 december, een weer eens brakke zaterdag, ergens in de avond. Je ligt nog steeds bij te komen van het kerstdiner (wat, by the way, echt weer te gezellig was), vraagt je af of het nog steeds zou sneeuwen (‘gaaf, een witte kerst dit jaar..!’) en je weet dat je de dag erna tegen de koploper uit de competitie moet spelen. Slaap heb je eigenlijk wel genoeg gehad die dag (drank trouwens ook), maar omdat je zondagochtend topfit moet zijn, kruip je weer je bed in.
Langzaam, zonder dat je het doorhebt, wordt het zondag. En ja, het sneeuwt, maar ook dat weet je niet. Je wekker gaat en je trekt de gordijnen open. Even denk je dat de wereld zich een kwartslag heeft gedraaid (‘sneeuw gaat normaal toch van boven naar beneden en niet van links naar rechts?’), maar het blijkt echt winter te zijn geworden.
Je wedstrijd, wat echt de klapper van het seizoen/jaar had moeten worden, wordt afgelast.

Dan, na een kerst die toch niet wit was (regen, weer eens wat anders), een oud&nieuwfeest waar je toch weer net iets teveel gedronken hebt en bergen sneeuw later is het zaterdag 9 januari.
Zondag is het weer tijd voor een wedstrijd, dus een drankje in de stad kan geen kwaad. En, als verrassing, ligt er weer een mooie witte laag over het Groningse land (de rest van Nederland doet ook lekker mee, daar niet van…). De drankjes smaken prima. Zo goed zelfs dat je met viltjes gaat gooien om te tossen of je hard op stap mag of niet. Het blijft een beetje in het midden hangen en door een sneeuwjacht (jaja, je woordenschat wordt ook uitgebreid met dit weer!), tussen sneeuwduinen door, fiets je naar huis, wetende dat je de volgende ochtend tussen 8 en 9 wakker gebeld gaat worden met de mededeling dat ‘ze’ (als in HA A7) toch niet komen met dit weer… En ja hoor, om 8.16u is het zover. De telefoon gaat wel, de wedstrijd niet.

In die week erna hoop je met heel je hart dat het eindelijk gaat stoppen met sneeuwen en ijzelen. De trainingen worden volledig aangepast op het opdoen van wedstrijdritme (op de kikkersprongen na dan; daar krijgt je alleen spierpijn van...). De weersvoorspellingen lijken goed uit te pakken, maar zaterdagavond gaat het ijzelen. Zondagochtend is het weer lichtelijk wit, maar de wedstrijd gaat wel door!
Aangemeld door Joja

Vanavond was er dan onze eerste echte thuiswedstrijd in sporthal Vinkhuizen. De steunpilaren hebben hun werk gedaan, want de sporthal heeft de sneeuwstormen van afgelopen weken overleefd. Maar natuurlijk eerst even eten in Vinkytown. Na het trotseren van een spekgladde straat en het overwinnen van helse hoogtevrees-angsten op de, ook spekgladde, galerij op de 12e verdieping kregen we een lekker bord macaroni en niet te vergeten een nog lekkerdere abrikozentaart voorgeschoteld. Dat ging helemaal goed komen vandaag!
Onder leiding van inval-coach Davor moesten we zien te winnen van Brons. De uitwedstrijd in Delfzijl werd verloren, maar dit keer gingen we niet voor brons of zilver, nee we namen alleen genoegen met goud!
Eva kwam in de kleedkamer tot de conclusie dat ze haar lenzen was vergeten.. Dat werd dus keepen. Met bril bleek ze geluk wel scherp te kunnen zien, want ze schopte heel wat ballen het doel uit. Maar sommige ballen waren toch echt onhoudbaar en zo kwam het dat Brons ons steeds net 1 of 2 doelpuntjes voor bleef. Vlak voor rust kwamen we nog gelijk (6-6). Maar dit was helaas van korte duur. We stonden even te slapen, en binnen een minuut stonden we alweer met 6-8 achter. In de rust schudden we elkaar weer even goed wakker. Maar dit leek in het begin van de tweede helft nog niet goed geholpen te hebben. Brons bleef scoren en wij deden dit niet. Waardoor Brons 10 minuten voor het einde op een royale 7-11 voorsprong wist te komen. Maar zoals het echte tijgers, die niet voor de poes zijn, betaamd, lieten we onze koppies niet hangen. En bleven we vechten tot het bitter eind. Steffie moest na een solo-dribbel actie aan het zuurstof, maar de bal zat er wel in: 8-11. Chantal scoorde daarna al snel de 9-11. Twee oogknipperbewegingen later maakte Else-Miek een één-tweetje met Ines mooi af: 10-11. Gingen we dan echt nog punten pakken vandaag?? Helaas gooide Brons er nog eentje in: 10-12. Maar Suzan schoot er nog een lekker stuitballetje vanaf de linkerhoek in: 11-12. Daarna werd Ines mooi vrijgespeeld aan de cirkel: 12-12. Nog een paar minuten te gaan, spannend!!!! Brons wilde ook graag winnen en gooide er met een vervelend onderhands kanonschot nog eentje in: 12-13. Wij zetten daarna de turbo aan, waardoor Else-Miek wederom uit een mooi één-tweetje met Ines vanuit de rechterhoek een typisch Joja-doelpunt kon scoren: 13-13. Met nog minder dan een minuut op de klok scoorde Chantal met een beauty (via binnenkant paal) de winnende treffer: 14-13. De laatste 50 seconden leken daarna een eeuwigheid te duren, maar we hielden onze hoofden koel (figuurlijk dan, want letterlijk was dit niet te doen in de snikhete sporthal.) Eindstand: 14-13!
Chantal en Else-Miek wisten vandaag de penalties wel te scoren en daarmee hebben we vandaag hopelijk ook voorgoed afgerekend met ons penaltie-syndroom. (Die van Suzan ging op de paal, maar ach dat is natuurlijk ook een kunst op zich, dus dat nemen we maar voor lief.)
Met deze mooie, hardbevochten, oh zo welkome, overwinning zijn we het nieuwe jaar goed van start gegaan. Hopelijk volgen er in 2010 nog veel meer mooie overwinningen.
Ps. We hebben er even over nagedacht om Bas in te ruilen voor Davor, maar na een spoedberaad volgde de conclusie : ‘Bas, je mag blijven!’
Aangemeld door E-M