H.V. de Cirkeltijgers

Aanhoudende vraag naar het wel en wee in de spannendste klasse van (de heren recreatiepoule van noord-) Nederland, heeft me er toe geleid een korte samenvatting van de eerste seizoenshelft in elkaar te draaien. Ik zeg nu wel kort, maar ik ben nog maar net begonnen met typen en heb echt geen flauw idee wat er nog komen gaat. (valt uiteindelijk wel mee - red.) Maar goed, laten we nu niet om de hete brei heen draaien.

Begin dit seizoen is er door de bond aangegeven dat er wel weer belangstelling was voor een vedetten-klasse. De CT heeft een beetje rondgevraagd en kwam tot de conclusie dat er ook onder de Groningse studenten wel animo was voor een degelijk potje doordeweeksbal. En zo ontstond de keiharde CT-Heren Midweek. Omdat er het vorige seizoen al een running joke in de rondte ging dat, wanneer er een Heren Midweek kwam, ik dan selectiemeester zou moeten worden, werd ik gekroond tot aanvoerder toen die dag kwam. En mijn eerste taak was, naast de selectie-procedure, het benoemen van een adjudant die in principe al mijn taken zou overnemen, terwijl ik het publieke gezicht zou worden. Uilke kon geen nee zeggen. Een coach was ook snel gevonden door de functie open te stellen en plein public, bij een CT-borrel. Marleen was de eerste die zich ervoor beschikbaar stelde en was derhalve onze eerste keus. Diezelfde avond nog (o ja, de hele technische staf is op een avond aangesteld) ontsproot zelfs de naam van het team uit de koene geest van Niels; de Krikkende Kabouterkikvorsmannen. Iedereen stemde in.

En zo groeide de mythische midweek langzaam uit tot een tastbaar team, de technische zijde was al geregeld, dus werden er volop scouts door West-Europa gestuurd om een passend team te creeren dat elkaar aanvoelde en goed op elkaar aansloot. Velen sneuvelden tijdens de auditie-ronde, maar we hielden uiteindelijk een basisselectie over, met volledige veldvulling. Wunderbar!

Maar zoals met alles in het leven, is alle begin moeilijk en er waren ook bij ons wat opstartproblemen. We moesten een plaatsvervangende Fries optrommelen om 'het Friesche gevaar' te vervangen, en we vonden een passend alternatief in Jeroen voor de wedstrijd tegen Assen '75. Hij heeft het eerste kwartier met verve het doel verdedigd terwijl iedereen zijn eerste officiele midweek-meters aflegde. Nou ja, bijna iedereen, aangezien Klaus (mijn Duits navigatiesysteem) Assen niet kan verdragen en ik in de 16e minuut zelf ook mee kon doen.

Het liep niet helemaal lekker, mede doordat mijn broertje, het publiek, ook niet te porren was. We zaten duidelijk nog niet in ons spelritme en de hal was koud, de vloer was glad, net als de bal, het zaallicht knipperde soms, we speelden richting Noorden en dat is altijd moeilijk, ehh, we hadden nog niet getraind en we waren niet compleet, de tegenstander speelde hard, de scheids was te streng maar floot soms niet genoeg, de mensen in de kantine keken ons raar aan, het regende buiten en Venus stond niet echt goed. En toch, en toch (!) konden we de schade nog beperkt houden tot 23-12. Geen slecht resultaat, gezien de omstandigheden...

Dat er ruimte genoeg was voor verbetering stond al vast, maar we waren vastberaden een stijgende lijn in ons spel te tonen. We hadden inmiddels met Mark een achtste speler en dus officieel een wissel op papier. Hoezee! De hal in Borger was ook weer koud, maar het vervelendst was nog de hoekspeler van het thuisteam, Thijs, die in de gewoonlijk eerste divisie speelt en een persoonlijke wedstrijd met ondergetekende uitvocht door vuile, vuile scheissballen te gooien. Toch liep het wat beter dan de vorige keer, voornamelijk in de verdediging, met als gevolg een mider groot verlies. Wij noteren 17-11. Achteraf kon een kratje bier geleegd worden, vanwege de strenge strafmaat die wij hanteren waar het punctualiteit betreft, onderweg naar de bushalte, alwaar ik de jongens en Marleen heb uitgezwaaid en voor het eerst zelf eerder thuis kon zijn dan de andere spelers, lol.

De stijgende lijn werd voortgetrokken in de volgende wedstrijd, waarin we eindelijk ons beste spel konden vertonen. De snelle tegenaanval begon te lopen, de opbouwers varieerden Hazewind helemaal gek, en de hoekspelers kwamen los. Zelfs de coach was te spreken over de geleverde prestatie.
Wie had dat gedacht, het werd negentien – acht.
Ja eigenlijk 8-19, maar dat rijmt minder goed. Helemaal niet, eigenlijk.

Maar toen kwam de eerste kraker, de kneiterharde derby tegen Actief P. De ploeg die in onze klasse zo berucht is, dat zelfs zijn achternaam niet getoond wordt. Wat ik me ervan herinner is dat we uiteindelijk ergens achter in het gebouw in kleedkamer 428 kwamen, of iets dergelijks, en de wedstrijd eigenlijk niet heel erg slecht was. Maar niet zo goed als we hadden gehoopt. We verloren die wedstrijd met 24-19. Dus onze aanval was nu wel gestagneerd, maar dat ging ten koste van de dekking. Swings and roundabouts, he?

Maar dat was nog maar de eerste competitiehelft. Uit ervaring blijkt dat we beter zijn in de tweede helft, dus mogen we toch wel omhoog kijken.
En, ja, oplettende kijker, er zijn maar 5 teams in de poule, dus maar 8 wedstrijden in totaal. Maar dat toont maar weer eens aan hoe exclusief deze klasse nou maar wel eens niet is. Precies.
Aangemeld door bucken